Language Language

English English

Blogs Blogs

Back

Buu Tri Pagoda - uitstapjes met de projecten

Buu Tri Pagoda, uitstapjes met de projecten en Vietnam visum. Tijdje geleden, maar hier is weer een verhaaltje van mij.

Vandaag ben ik voor de eerste keer naar de Buu Tri Pagoda geweest. In deze pagoda worden kinderen opgevangen en verzorgd door de monniken. Het was me al verteld dat je op dit project nooit weet wat je te wachten staat. De ene keer zijn er 40 kinderen die je moet zien Engelse les te geven en de andere keer zijn het er maar 5.

Samen met twee andere vrijwilligers en een tas vol met lesmaterialen en speelgoed kwamen we rond 2.15 pm aan bij het project en werd ons verteld dat we moesten gaan spelen met de kindjes en vandaag geen Engels les mochten geven. Dat was een beetje vreemd aangezien we wel altijd Engelse les geven hier. Toen kwam er een monnik naar me toe en ze pakte me beet aan m’n arm, zei wat dingen in het Vietnamees en maakte wat gebaren. Ze wilde blijkbaar dat ik met haar meeliep. Dus ik achter haar aan, gevolgd door de andere twee vrijwilligers. We kwamen bij een hangmatje aan en daar kreeg ik een nog maar 15 dagen oud baby’tje in m’n armen geduwd. Ze was te vondeling gelegd en nu zorgen ze hier voor haar. De andere 2 vrijwilligers kregen een jongetje van ook 15 dagen oud, en nog een meisje van maar 2 dagen oud! Ook achtergelaten door de ouders. Best wel heftig. Toen wees ze ons aan waar we moesten gaan zitten met de schattige baby’s in onze armen. We hebben ruim een uur daar zo gezeten met z’n drieën en lekker geknuffeld met ze. Ik vind het erg mooi dat de mensen van dit project de achtergelaten baby’s en kinderen opvangen, en ik heb ook een goed gevoel over de manier waarop ze voor de kids zorgen etc.

Met de projecten doen we ook best wel wat uitstapjes van dulichso.com, is echt superleuk!
We zijn een tijdje geleden met alle vrijwilligers en een aantal kinderen van City Orphanage een middagje wezen zwemmen. Het is zo leuk om te zien hoe veel plezier ze dan hebben! Wel te begrijpen, ze kunnen eindelijk eens een keer uit het weeshuis en een andere omgeving zien. Ook de taxirit was er één zeg. Helemaal volgepropt met kinderen, vrijwilligers en verzorgers. Echt grappig.

Ik heb de taak van fotograaf op me genomen die dag, want ik kon helaas niet mee zwemmen vanwege mijn… euh… brandwond…! Tja, een ongeluk zit in een klein hoekje. Hoe voorzichtig ik ook van de scooters afstap steeds… dit keer ging het even mis. Ik zat op een kar die achter de scooter hing, want we gingen hout halen voor het Charity Hospital. En toen we stopten, voelde ik dat de kar+scooter langzaam naar links aan het vallen was, dus in een reflex sprong ik van de kar af, maar toen kwam ik met mijn been tegen de gloeiend hete uitlaat van de scooter aan. Auw! Alsof het niet al erg genoeg was, konden we ook nog eens nergens ijs of water vinden om te koelen! We zaten echt in the middle of nowhere… Pas na 20-25 minuten had Chung (1 van de Vietnamese jongens) eindelijk ergens ijs vandaan gehaald … en …  tandpasta! (Bleek achteraf.) Maar goed, vele gaasjes, verbandjes, doktersbezoeken en een ziekenhuisbezoek verder, kan ik nu eindelijk zeggen dat het genezen is!   Het ziet er goed uit en ik denk dat ik nu wel weer kan zwemmen. Hopelijk hou ik er geen groot litteken aan over.

We zijn ook een ochtendje met de mensen van Nhip Cau en een paar vrijwilligers koffie wezen drinken. We gingen met 2 taxi’s naar cafe Greenhouse, een heel sfeervol koffietentje met een mooi aangelegd tuintje en een klein beekje met een bruggetje. En verderop nog een klein speeltuintje met een ballenbak en wipwap voor de kids die ook mee waren. (Als je het wilt zien, kan je op de link drukken) Wij dachten eigelijk dat het de bedoeling was om ‘breakfast and coffee’ te hebben, maar het bleek dus achteraf alleen koffie te zijn, en een paar, waaronder ik, hadden dus helemaal niets gegeten ‘s ochtends. Maar ach, het was een hele leuke ochtend, iedereen had het erg naar z’n zin en er zijn veel foto’s gemaakt. Toen we terug gingen, zijn we direct gaan zitten bij een cafeetje om rijst met vlees en een soepje te eten, dat smaakte natuurlijk zeer goed.

De week erna op zondag (1e paasdag) hadden we een feestje in Karaoke bar ‘Smile’ met Nhip Cau voor Miss Kim’s verjaardag. Miss Kim is een vrouw van 64/65* waaraan ik Engelse les geef 3 keer per week. De andere vrijwilligers zijn ook mee gegaan. Onder het genot van veeeel Vietnamees eten en een lekker taartje, hebben we met z’n alle lekker staan zingen. Karaoke is super populair hier! Je ziet overal karaoke barretjes, echt gaaf! Ik ben al een paar keer geweest. Je hebt dan altijd een eigen ruimte met de mensen waar je mee bent. Heel chill. Sommige zijn echt super luxe, dan lijkt het net alsof je in een 5 sterren hotel bent. En er is ook zoveel keus aan (bekende) Engelse liedjes, dus dat is wel heel leuk!

* In Vietnam zijn alle mensen een jaar ouder dan dat ze bij ons zouden zijn, want ze tellen vanaf het moment dat je verwekt bent zegmaar. Dus ze rekenen er 1 jaar extra bij.
Tot slot heb ik nog een aantal foto’s van het project City Orphanage. Ik vind dit wel een heel mooi project maar het is best wel heftig omdat sommige mannen/vrouwen/kinderen er best wel slecht aan toe zijn…

Een blind jongetje, hij kan al een aantal liedjes met je zingen, zoals vader jacob en happy birthday. Superleuk! We noemen hem zo omdat hij dat altijd zegt. Hij vraagt enorm veel aandacht en vind foto’s maken heel leuk. Dit schattige meisje (we noemen haar diva) wordt waarschijnlijk aan het eind van het jaar geadopteerd. Hoop dat jullie het een leuk berichtje vinden.

Next
Comments